HOME


INLEIDING

HOOFDSTUK I
01. Rechtvaardigheid
02. De uitverkorenen
03. De nieuwe Mens
04. Van Oude naar Nieuwe Testament
05. Volmaakt in één leven?
06. Twee wegen, één leven

HOOFDSTUK II:
01. De leerschool
02. Karma in de Bijbel
03. Handelen
04. De zonde
05. Groepskarma
06. Vergankelijk, onvergankelijk zaad

HOOFDSTUK III:
01. Reïncarnatie en de ziel
02. De cyclus van de ziel
03. De ziel in de Bijbel
04. Incarnatie en excarnatie
05. Herleven
06. Wederkeren
07. Het dal der macaberen

HOOFDSTUK IV:
Inleiding
01. De zonnegod Ra
02. Chnoem, de pottenbakker
03. Osiris en de morgenster

HOOFDSTUK V:
01. Elia en Johannes de Doper
02. Koning Saul en Paulus
03. Koning Salomo en Prediker
04. Christus
05. Wederkomst van Jezus/Christus
06. Koning David en Jezus

AFBEELDING A

Karma en reïncarnatie in de Bijbel

Al met al, maakt de geschiedenis van Israël duidelijk dat het verleden een trage leermeester is, en het eeuwen tijd vergt om tot meer innerlijke beschaving te komen, laat staan dat het idee van een nieuwe Mens binnen het bestek van één leven was te realiseren.

Natuurlijk valt niet te ontkennen dat ontwikkeling zich ook langs erfelijke lijnen voltrekt. Maar in dit geval  zouden vele generaties op aarde aan het programma moeten meewerken om het uiteindelijke doel - het Christusbewustzijn - te bewerkstelligen ten behoeve van enkele uitverkoren zielen, terwijl generaties zielen daarbij verloren zouden gaan. En dit was volgens 2Pt.03:09 niet de opzet.

2Pt.03:09-
(…) maar hij is lankmoedig jegens u, daar hij niet wil, dat sommigen verloren gaan, doch dat allen tot bekering komen.

In de Heilige Schrift draait het dus om de bekering van ieder individu, dat wil zeggen: om de bewustwording van zijn ziel. Voorzover het fysieke bestanddeel van de mens langs biologisch erfelijke lijnen evolueert, ontwikkelt de ziel zich door middel van ervaring en hiervoor zijn vele levens nodig. De ziel bestaat immers niet uit materie, maar is de optelsom van haar ervaringen.

05. Volmaakt in één leven?


Tot slot van dit eerste hoofdstuk over het domino-effect nog enkele fragmenten, die bij elkaar gevoegd een paar kritische vragen oproepen, want hoe moeten wij bijvoorbeeld in één leven volmaakt worden en de Vereniging met Christus bereiken?

Mt.05:48-
Gij dan zult volmaakt zijn,  gelijk uw hemelse Vader volmaakt is.

1Pt.01:08-    
Hem gelooft gij, zonder Hem thans te zien, en gij verheugt u met een onuitsprekelijke en verheerlijkte vreugde, daar gij het einddoel des geloofs bereikt, dat is de zaligheid der zielen.

2Cor.04:11- 
Want voortdurend worden wij, die leven, aan de dood overgeleverd, om Jezus’ wil, opdat ook het leven van Jezus zich in ons sterfelijk vlees openbare.

De bedoeling was dat de Vereniging zich in het sterfelijke vlees moest openbaren, (dus tijdens het ene aardse leven, dat wij zouden hebben). Verder wordt dan ook nog de belofte gedaan dat niemand verloren gaat en allen tot bekering komen.

Hd.17:30-
(…) God dan verkondigt, met voorbijzien van de tijden der onwetendheid, heden aan de mensen, dat zij allen overal tot bekering moeten komen, (…).

2Pt.03:09-
(…) maar hij is lankmoedig jegens u, daar hij niet wil, dat sommigen verloren gaan, doch dat allen tot bekering komen.

Bovenstaande opmerkingen en beloften zijn toch alleen te realiseren door ze in de context te zien van meerdere levens, zoals 2Cor.04:11 het eigenlijk al aangeeft: voortdurend worden wij die leven aan de dood overgeleverd.
Wij leven meerdere keren op aarde, en gaan er ook meerdere keren dood. Het doel hiervan is de openbaring van Jezus in het sterfelijk vlees. Anders geformuleerd: de mens zal tijdens het aardeleven het inwonend Goddelijk aspect moeten tonen en in daden omzetten. Dit geschikt maken van de stof om goddelijke heerlijkheid uit te stralen, gebeurt niet van de ene dag op de andere, maar is een langdurig wordingsproces, waarbij de mens die zich aanvankelijk identificeert met zijn stoffelijk lichaam, en zich steeds meer gaat vereenzelvigen met zijn inwonende Ziel (geestelijk aspect).

06.Twee wegen, één leven

Waarom houdt de Kerk halsstarrig vast aan één leven terwijl zo’n standpunt allerminst reëel is? Voor een
antwoord reizen wij terug naar het oude Egypte, waar twee wegen werden onderscheiden waarlangs men kon
terugkeren naar de oorsprong (het paradijs).

1.
Ten eerste was de Verlichting te realiseren door een opeenvolging van incarnaties, dus via de kringloop van
meerdere levens.
2.
Ten tweede bestond er ook een directe weg, die in Egypte de Weg van Horus of Koninklijke Weg werd genoemd. Dit Pad stelde men zich voor in een rechte lijn, en wanneer het eenmaal was betreden kon men in één leven naar het einddoel wandelen (zie afbeelding A).

Beide wegen vormen in feite één traject. Dat wil zeggen: na vele incarnaties deed zich uiteindelijk het leven voor, waarin de Weg van Horus in zicht kwam en men het einddoel kon bereiken.
De christelijke leer legt helaas de klemtoon op punt 2. Hierdoor werd punt 1 het ondergeschoven kind met als gevolg dat reïncarnatie slechts op de achtergrond in de Bijbel meespeelt. Eén leven betekent dus niet, dat reïncarnatie geen rol zou spelen, want om de Koninklijke Weg te kunnen bereiken, was er een voortraject van vele incarnaties noodzakelijk.
Een ander probleem is, dat de twee wegen in de Bijbel verscholen liggen achter een dikke laag symboliek, bijvoorbeeld bij Ez.21:18.

Ga verder met hoofdstuk I, paragraaf 06 »